در سال 212 هجري، نيمه ذي حجّة، در اطراف مدينه، در محلي به نام «صريا» ستاره ديگري از نسل پاک رسول گرامي اسلام صلي‏الله‏عليه‏و‏آله در آسمان امامت و ولايت طلوع کرد، و با نورانيت مَقدَم خويش، قلب پدر و شيعيان را پر از نشاط و شادي نمود.

گلي از گلشن طه به جهان رو کرده

                                        که جهان را ز صفا جنّت رضوان کرده

نور چشمان جواد است، بُوَدْ نام علي

                                      که خدايش ز شرف، ناطق قرآن کرده

آري، نام او «علي» است و القاب زيبايش عبارت‏اند از: «نقي»، «هادي»، «عالم»، «فقيه»، «امين»، و «طيّب». و به آن حضرت «علي رابع»، و «ابوالحسن ثالث» نيز گفته‏اند. پدر گراميش، امام جواد عليه‏السلام و مادر گرامي‏اش، «سمانه مغربيّه» است که او را به اسامي ماريه قبطيه، يدش، و حويث، و القابي چون: عابده، سيده شب زنده‏دار، قاري قرآن و... ياد کرده‏اند.⁽²⁾

امام هادي عليه‏السلام در سن هشت سالگي (سال 220 هجري) به امامت رسيد. دوران امامت آن حضرت همزمان بود با خلافت معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعين و معتز، که از بين آنها متوکل، ستمگرترين خليفه عباسي، سخت دشمن اهل بيت عليهم‏السلام و شيعيان بود. ابن اثير مي‏گويد: «متوکل نسبت به علي بن ابي طالب عليهماالسلام و اهل بيت او بُغْض شديدي داشت و اگر به او خبر مي‏دادند که کسي علي و اهل بيتش را دوست دارد، قصد مال و جانش را مي‏کرد.»⁽³⁾

تمامي ائمّه(عليه السلام) و شيعيان آنها، برخوردي روشن و در عين حال قاطع با افراط و تفريطها داشته و از كساني كه در باره اهل بيت غلوّ ميكرده و آنها را به مقام خدايي ميرساندند، به شدّت بيزاري ميجستند.
امام هادي علیه السلام فرموده است:

كفر بر چهار بنياد استوار يافته است: فسق، غلوّ، شكّ و شبهه.

تصویر و تفسیر زندگی ستارگان درخشان بشریت ائمه اطهار (ع) آنانی كه هستی خود را در راه اعتلای حق وكلمه توحید وبر افراشتن پرچم اسلام فداكرده اند كاری است بس بزرگ و خطیر كه در چهار چوپ اندیشه وفكر تنگ و آگاهی كمی انسان نمی گنجند ، امامانی كه در زندگی سراسر ایثار و فداكاری اخلاص وعبادت وبندگی ، حماسه وجهاد خود ، دچار كمترین گرایشهای مادی وزود گذر دنیوی نگردیدند ، وهمیشه افق نگاهشان به فراسوی دنیا بوده است ، روزها را در میدان نبرد وشبها را با راز ونیاز ، اشك وآه ، عشق ودعا سپری می كردند . گاهی مصدر ظاهری حكومت بودند وزمانی دربند زندانهای خلافت ، گاهی به ظاهر آزاد بودند وزمانی نیز تحت مراقبتهای شدید حاكمیت ( امویان یا عباسیان ) ، لیكن آنان  در هیچ شرایطی از انجام رسالت وابلاغ پیام الهی باز نماندند . حیات آنان یكسره وقف خدا بود دلهاشان مالا مال از ایمان به حق ، از مراحل علم الیقین وعین الیقین گذشته ودر اوج حق الیفین سیر می كردند و دیگر خودی نمی دیدند بلكه همه حق بودند و حقیقت . قلب واندیشه انان سر چشمه معارف الهی وعلم لدنی وسیره شان دعا ونیایش بود ، آری اینان پیشاهنگان توحید وعدالت بر پهنه گیتی است كه بشریت همیشه از ابشخور اندیشه شان بهره مند بوده است.